sobota, 31 października 2015

Skąd to się wzięło?

*

Z potrzeby.

Nadszedł dzień, o którym myślałam już w momencie, gdy zaczynałam pracę.

Nie sądziłam tylko, że to będzie takie trudne. I że nastąpi w takich okolicznościach.

Niniejszym zostałam więc bezrobotną.
To dla mnie całkiem nowe doświadczenie i dopiero je oswajam. Huśtawka nastrojów i poczucia własnej wartości, sprawy formalne i milion różnych przepisów organizują w mojej głowie epicką imprezę. Tyle że nikt mnie na nią nie zaprosił. Więc czuję się nie na miejscu sama ze sobą.
Ogrom mojego doświadczenia w wątkach  doradztwa personalnego okazał się nic nie wart w obliczu tej bomby.

Na szczęście w toku życia towarzyskiego wyszło na to, że nie tylko ja tak czuję. Że wiele ze strachów w mojej głowie jest bardzo pospolitych i można je stamtąd wykurzyć.
Zaczęłam więc szukać, ale okazało się, że niewiele osób w Polsce o tym pisze.

I dlatego zaczynam.
Nie opowiem Ci raczej mojej historii, bo nie zależy mi na tym, żeby wylewać z siebie żale. Chciałabym tylko wiedzieć, że gdzieś tam jest jeszcze jakaś dusza, która być może zmaga się z tym samym co ja. Razem łatwiej jest walczyć o nową definicję normalności.

C.

* będą obrazki, bo bez obrazków jest smutno. A ponieważ ta sytuacja to zapewne jedno z wielu zamknięć i otwarć, więc niech choć horyzonty będą ładne i szerokie.